Mijn onkunde in de mode

Posted in Lifestyle, Persoonlijk

Standaardritueel: ik loop een winkel binnen en weet exact wat voor soort outfit ik wil gaan kopen. Vooraf deed ik mijn research op Pinterest, Google, in magazines en op straat. Inmiddels ben ik cum laude afgestudeerd op mijn droomoutfit, Zalando heeft me duizend keer een pushbericht gestuurd met de vraag of ik klaar ben voor een toffe nieuwe outfit en terwijl ik JA schreeuw in mijn hoofd is het tijd om al het onderzochte in de winkel in de praktijk te brengen. (Ik koop namelijk bijna niets online, hierover in een ander blog meer)

Eenmaal in de winkel scan ik door alle shirtjes, blousejes, truien, broeken en jurkjes om bij alles meteen dezelfde desastreuze conclusie te trekken: ‘Dat staat mij toch niet’ of ‘Waar moet ik dat in hemelsnaam bij dragen?’ Als ik dan toch iets uit de rekken trek is het meestal hetzelfde. Denk aan een simpel, wijd zwart shirt. Heb je hem in gedachten? Ja? Denk eens tien keer meer standaard. Nou, dat is hem.

Veel mensen in mijn omgeving weten wat er bij ze past en zien er altijd leuk uit. Het is niet perse altijd mijn smaak, maar ze drukken een stempel op wie ze zijn en stralen zelfvertrouwen en kracht uit. Ik heb dit niet. Ik zak keer op keer voor mijn praktijk examen kleding kopen. Ik ben extreem jaloers op mensen die er altijd uitzien alsof ze zélf in een kledingwinkel werken.

Tuurlijk zijn er ook andere dingen die een rol spelen, toegegeven. Als ik wat beter in shape zou zijn zouden dingen me vast mooier staan. Ik zou me net iets minder druk hoeven te maken om bepaalde stofjes die niet echt flatterend zijn omdat ze me eruit laten zien alsof ik vijf maanden zwanger ben (waarover in een latere blog meer, en nee: ik ben niet zwanger). Toch ken ik ook genoeg andere mensen met maatje 42/44 die er elke dag bij lopen om door een ringetje te halen.

Ook mag ik misschien iets minder onzeker worden. Wanneer ik shop met vriendinnen en zij zeggen: ‘Maaik, je ziet er leuk uit!’ kijk ik vaak nog twijfelend in de spiegel terwijl ik denk: God, ik zie er nog net niet uit als Cruella de Vil. On crack.

Wat zei je? Oh, waarom ik niet om hulp vraag. Nou, omdat ik daar te lief voor ben. Als zo’n schattig meisje van zestien haar halve zaterdag opoffert om deze mode-nietsnut te helpen met het uitzoeken van kleding en ze héél trots met items waar haast WANSTALT op gespeld staat komt aanlopen koop ik die vaak uiteindelijk toch, uit medelij. Vervolgens verdwijnen ze in de diepste krochten van mijn kledingkast en zien ze nooit meer daglicht. Hulp vraag (of krijg ik zomaar omdat ze de wanhoop in mijn ogen lezen) ik dus alleen aan vrienden én collega’s, die de leukste items uit mijn huidige garderobe voor mij hebben uitgezocht. Máár ik wil MEER en ik wil alléén maar leuke items potverdriedubbeltjes.

Conclusie? Beter in shape komen (hierover later meer) en een duidelijkere stijl ontwikkelen waarin ik me comfortabel voel. Durven dragen en geen kleding kiezen die mij draagt. Om het uit te proberen laat ik mij binnenkort kleden door twee van mijn vrienden die ik er altijd perfect uit vind zien. Ik krijg minimale inspraak en zij mogen voor mij een complete outfit bij elkaar shoppen (ik betaal hoor, geen zorgen guys). Twee voorwaarden: het moet passen. Op twee manieren, bij mij als persoon én, de tweede voorwaarde: ze moeten het oprécht mooi vinden. Ik ga er vervolgens een blog over schrijven en jullie mogen stemmen op de outfit die je het mooist vind. Ik leer dan wat over hoe ik er op mijn leukst uitzie en jullie krijgen weer vermakelijk leesvoer voorgeschoteld. Oké? Afgesproken!

Hebben jullie een uitgesproken stijl?

Liefs Maaike

Read more
Previous Post Next Post

Leave a Reply

Misschien vind je dit ook leuk