Ik ging naar een medium – Maaike deed het #1

Posted in Persoonlijk

Ik vind spiritualiteit een gek fenomeen. Sommige mensen vinden zichzelf al spiritueel als ze denken dat er ‘meer is tussen hemel en aarde’ ,andere scharen zichzelf slechts tot de spirutuele medemens onder ons wanneer ze op hun zelf gehaakte kleedje van angorawol mediterend naar een remix van pinguïns in  the mist luisteren. Zelf wist ik dan ook niet zo heel goed hoe het zat met mijn eigen spiritualiteit. Ik ben wel altijd erg benieuwd geweest naar het fenomeen ‘leven na de dood’, en dat werd alleen maar versterkt toen ik mijn moeder verloor zo’n 2 jaar geleden. Tijd om te ontdekken hoe het zat met mijn eigen spiritualiteit! Onlangs bezocht ik samen met mijn nicht een medium en dat was een héle bijzondere ervaring.

Toen ik eenmaal met mijn nicht in haar auto zat op weg naar Stadskanaal werd ik toch behoorlijk zenuwachtig. Ik had zo meteen óf een afspraak met mijn dode moeder óf met een charlatan die onzin uitkraamde en geld aftroggelde van verdrietige en kwetsbare mensen. Het zijn beide geen afspraken die wekelijks bij me op de agenda staan zullen we maar zeggen. Als ze dan echt contact kon leggen wilde ik wel eens wat antwoorden van mama. Bijvoorbeeld waarom ze me nog stééds niet dat teken had gegeven dat er meer was na de dood. Iets dat we voor ze ging uitvoerig met elkaar hadden afgesproken en waar we samen al behoorlijk lol om hadden toen ze nog op deze aardbodem rondliep: ‘Ik zal wel voor wat opschudding in je huis zorgen. Ik flikker wel even met de lichtjes’ Aldus mijn moeder. Na twee jaar wachten zijn mijn lichten nog niet gaan knipperen en ik vroeg me dagelijks af hoe dat nou zat met die tekens. Na een halfuur met zweethanden en trillende knietjes in de auto te hebben gezetten parkeerde mijn nicht haar auto voor de deur van het huis van Jolanda, het medium: onze spirituele reis kon gaan beginnen.

We belden aan bij wat een normaal woonhuis leek te zijn en Jolanda deed de deur open. Een blonde, mooie verschijning heette ons welkom en bracht ons naar haar praktijkruimte op zolder die ze prachtig had verbouwd. Er stond een grote biljarttafel, er was een zitje voor twee, klonk inderdaad pinguïns in the mist-achtige muziek en er stond een koffiezetapparaat met bijbehorende schotels en kopjes. Het koffiezetapparaat deed zijn werk en terwijl wij met een kopje koffie op het bankje zaten te wachten, meldde Jolanda dat ze even ging ‘aarden’. We mochten gewoon doorpraten (hoewel we dankzij onze zenuwen niet veel meer konden dan elkaar schaapachtig aankijken), terwijl Jolanda om het hoekje ‘zichzelf op een andere frequentie’ zette. Hoe lief en aardig ik Jolanda op dat moment ook vond, het klonk nogal vaag voor een spirituele leek als ik.

Enkele momenten later was de gewenste frequentie kennelijk bereikt want Jolanda nam plaats aan de biljarttafel. Ze kreeg van ons een foto en een armband van mijn moeder en ze pakte pen en papier, om daar vervolgens een heel verhaal op te schrijven. Als ze klaar was met schrijven, vertelde ze ons wat ze doorkreeg. ‘Moi wichter, wat mooi dat joe d’r binn. Dat is ja laank leed’n.’ (Voor alle niet Groningers onder ons: Dag dames, wat fijn dat jullie er zijn. Dat is lang geleden!’) ‘Ja’, begon Jolanda, ‘Je moeder sprak in dialect, vandaar dat ik het ook probeer.’ Mijn nicht en ik keken elkaar verrast aan. Dit klonk als mijn moeder, zonder enige twijfel. We spraken zo nog wat verder met Jolanda/mijn moeder, en ze wist ons precies te vertellen waar mijn moeder last van had voor ze stierf. Ze zei hierna nog een aantal rake dingen over de gevoelens van mijn nicht, die inmiddels in tranen naast mij zat.

Waar mijn nicht altijd gemakkelijk haar emoties laat zien, doe ik dat niet. Ik huil niet zomaar, zeker niet waar andere mensen bij zijn. Niet omdat ik dat niet wil, of omdat het ‘niet mag van mezelf’. Ik blokkeer gewoon, en mijn emoties zijn omhuld door een gigantische muur die op slot zit voor iedereen om mij heen. Jolanda zag dat aan mij. En je had geen medium hoeven zijn om te zien dat die muur er nog steeds zat. Ik was niet van plan me bloot te geven aan een vreemde, dat past niet bij mij.

Halverwege de sessie keek Jolanda mij met felle ogen aan. Ogen die niet bij haar pasten want ze was eerder lief en teder. Ik herkende wel een andere vrouw in haar ogen: mijn moeder. Uit het niets begon ze aan de volgende tirade: ‘Meisje meisje toch.’ ‘Het is niet nep! Het is geen fantasie! Ik ben bij je, je hebt me gevoeld over je arm heen!’ Haar woorden kwamen als een gigantische moker op mijn muur af, die vervolgens in stukken brokkelde. Dit moest mijn moeder wel zijn. Ik barstte in huilen uit.

Ik hád haar inderdaad over mijn arm gevoeld, maar durfde dit niet als teken op te vatten. Nu pas dacht ik terug aan al die keren dat ze bij mij geweest moet zijn en ik het niet durfde te omarmen.

Toen mijn muur eenmaal weg was verliep het gesprek mooi. Ik kreeg te horen dat mijn moeder trots op me was, en dat ik niet moest twijfelen aan de manier waarop ik haar verzorgd had. Iets dat ik al twee jaar lang ontzettend graag wilde horen. Het was bijzonder, we maakten het uur (en meer, want ze nam de tijd voor ons) vol met een lach en een traan waarin Jolanda ons dingen vertelde die niemand had kunnen weten en we proefden mijn moeders humor in alles wat  ze zei. De humor van mijn moeder, man wat had ik die gemist.

Eenmaal terug in de auto voelden we ons opgelucht en vrolijk en toen we later aan een wijntje zaten in de tuin van mijn nicht kwamen we samen tot de conclusie dat er wel meer moést zijn en dat het ons eigenlijk ook niet meer uitmaakte wat andere mensen van ons medium bezoek vonden. Wíj hadden er iets uitgehaald voor onszelf en dat pakte niemand ons meer af.

Tot zover mijn bijzondere ervaring bij een Medium. Ben je benieuwd naar Jolanda en haar praktijk? Klik dan hier voor meer informatie. Een consult is absoluut de moeite waard!

Heb jij wel eens een bijzondere spirituele ervaring gehad?

Liefs Maaike

 

Read more
Previous Post Next Post

Leave a Reply

Misschien vind je dit ook leuk