Like me, please

Posted in Persoonlijk, Random

Iedere ochtend rond de klok van zeven verlaat ik nog ietwat moe mijn bed en stap ik onder de douche. Nog slaapdronken en vaak moe van alle dromen die ik had om de indrukken van de vorige drukke dag te verwerken neem ik alvast mijn dag door in mijn hoofd. Welke afspraken heb ik vandaag en met wie? Hoe stem ik mijn kleding daar op af? Heb ik dat t-shirt dat ik straks aan wil trekken niet te vaak aan? Piekerend over de keuzes die ik moet maken om mijn dag goed te laten beginnen wandel ik de douche uit. Ik kleed me aan, poets mijn tanden en loop met mijn telefoon in mijn hand naar beneden. Mijn telefoon zit aan me vastgeplakt, elke dag weer.

De waterkoker, mijn beste vriend in de vroege ochtend, ontwaakt met een druk op zijn knop. Ik maak met het water dat mijn water opwarmende vriend voor mij verwarmd een fijne kop oploskoffie en plof op de bank. Meteen open ik Facebook, ik wil kennelijk zien wat mijn ‘vrienden’ hebben gedaan in de negen uur dat ik ze niet heb kunnen volgen. Nadat ik erachter ben gekomen dat één van mijn ‘vrienden’ niet kon slapen omdat hij tyfus buren heeft en dat ik er gevoegelijk vanuit kan gaan dat er een aantal ‘vrienden’ flink brak zullen zijn omdat zij tot laat in de nacht de nodige biertjes hebben genuttigd met vier gatagde vrienden, open ik mijn Instagram.  Een stortvloed aan lachende, prachtige hoofden en lijven komt me tegemoet. Een deel van die hoofden en lijven staan op een tropische locatie, er prijken tropische bomen achter hen. Allemaal zijn ze prachtig en dun en hebben ze een witte glimlach waar je U tegen zegt. Soms wordt dit extra benadrukt door er een oude foto naast te plakken waar de hoofden en lijven nog niet zo dun waren en waar de glimlach nog minder wit was. Gelukkig is tegenwoordig iedereen een hashtag fitgirl. Dat moet wel, anders krijg je geen hartje namelijk, en dan doe je niet meer mee. Een broodje kaas is passé. Ik scroll door foto’s van komkommerwater en quinoabulgursalade met boekweitgranen zonder gluten. De lijven, hoofden, komkommers en granen krijgen allemaal likes. Honderden, duizenden en soms miljoenen likes. Het lijkt een spel, het verzamelen van die hartjes, en iedereen wil ze.

Ik kijk naar beneden en zie mijn te dikke buik prijken in het t-shirt dat ik vorige week ook al aan had. Ik sta op om het glas waar ik zojuist mijn oploskoffie heb genuttigd om te spoelen en in de vaatwasser te zetten en vraag me af hoe lekker komkommerwater nu precies is. Gauw pak ik het broodje kaas dat ik gesmeerd heb en ik stop het in mijn tas om straks op te eten tijdens mijn lunch. Ik moet me haasten, en ben stiekem wat chagrijnig. Vlak voor ik weg ga open ik mijn camera en ga in het licht staan van de lamp in mijn woonkamer. Als ik mijn hoofd iets naar boven tilt lijk ik iets dunner. Ik glimlach liefjes in de lens met grote ogen en gooi er na afloop vier filters over. Ik besluit mijn betoog op Instagram met #happyasalways #lovemyjob. Stiekem hoop ik dat ik honderd likes haal met mijn gespeelde vrolijkheid en wederom piekerend loop ik de deur uit, op naar het échte leven.

Previous Post Next Post

Leave a Reply

Misschien vind je dit ook leuk