Mijn klapperende eierstokken

Posted in Lifestyle, Persoonlijk

Klapperende eierstokken: de meeste vrouwen rond mijn leeftijd krijgen er ooit wel mee te maken. Mijn kinderwens is altijd aanwezig geweest, tot op heden had ik er alleen nog niet zo’n behoefte aan, dat moeder worden. De wereld van de hydrofiele luiers, sprongetjes en alle lugubere bevallingsverhalen leken mijlenver van mij vandaan. Ik merk dat dat de laatste tijd langzaam aan begint te veranderen.

Hoewel ik nog geen moeder ben neem ik sinds drieënhalf jaar wel een belangrijke andere taak op me: ik ben tante van, inmiddels twee, prachtige exemplaren. Toen Elin in januari 2013 geboren werd maakte zij mij voor de eerste keer tante. Toen ik haar voor het eerst vasthield (zoals je ziet op de foto boven het bericht) werd ik gelijk verliefd op haar. Ook voor haar zusje Saar die in 2014 de wereld verblijdde met haar aanwezigheid voelde ik gelijk een enorme liefde en trots. Natuurlijk niet alleen voor de twee dames, maar ook voor mijn broer en schoonzus, die fantastische ouders zijn voor hun kinderen en waar ik onwijs veel bewondering voor heb. We zijn nu drieënhalf jaar verder en de liefde en trots voor mijn nichtjes is alleen nog maar vreselijk gegroeid, en groeit nog steeds.  Ik kan niet beschrijven hoe het voelt als er twee hummeltjes op je af komen rennen die oprecht dolblij zijn om je te zien en je vervolgens een knuffel of een kus geven omdat ze je zo lief vinden. Onmetelijk trots ben ik als Elin weer een nieuw Engels woordje aan haar inmiddels vrij uitgebreide vocabulaire heeft toegevoegd of als Saartje weer een nieuw liedje kan zingen. Ik denk vaak, als ik kijk naar mijn spelende nichtjes: als ik al zoveel liefde voor ze voel, wat moet een ouder dan in godsnaam voelen?

Binnen mijn vriendengroep is de ene helft bezig met het krijgen van kinderen of zijn al ouder en de andere helft danst elke zaterdagavond nog dronken op een barkruk. Ik zit daar tussenin. Ik ga niet meer iedere zaterdagavond naar de kroeg maar hoef ook geen rekening te houden met een klein persoontje dat afhankelijk van mij is. Ook ben ik niet zwanger, hoewel mijn buik in een strak jurkje soms anders doet geloven. De laatste tijd beweeg ik me langzaam steeds meer naar de kinderkrijghelft van mijn vriendengroep toe. Soms weet ik het absoluut zeker als ik weer eens met mijn hoofd boven een kinderwagen heb gehangen: IK WIL EEN BABY.

Toch ben ik ook bang, nu al. Wat als het niet lukt? Niet zwanger kunnen worden lijkt me een verschrikking en toch krijgen behoorlijk wat vrouwen deze nachtmerrie te verduren. En dan? Moet ik dan op mijn vijfentwintigste gaan besluiten of ik een kind uit een derde wereld land genoeg kan bieden? Hoe zal ik zijn als moeder? Ik weet nog dat ik toen ik de eerste keer op Elin mocht passen, ik minstens twee keer per uur checkte of ze nog leefde en ik bij elk geluid dat ze maakte doodsbang was dat ik iets verkeerd had gedaan dat desastreuze gevolgen zou hebben. Ik heb geen verstand van hydrofiele luiers, uierzalf, totaalrupturen en sprongetjes. Nul, noppes, NADA. Heb ik dat straks ook bij mijn eigen kind en zal ik ooit kunnen denken met mijn onzekerheid: het is goed zo, je doet het prima, je bent een goede moeder.

Voor nu besluit ik het nog maar even aan te zien. Te genieten van mijn nichtjes en mijn rol als suikertante zeer serieus te nemen. Daarnaast heb ik voor het krijgen van een baby natuurlijk ook nog iemand anders nodig. Mijn iemand anders vindt het leven dat we nu leiden de komende jaren nog wel goed zo. En ik eigenlijk ook, ondanks mijn klapperende eierstokken wil ik eerst mijn eigen kind zijn nog wat kwijtraken voor ik misschien een kind grootbreng. Misschien moet ik binnenkort met de andere helft van mijn vrienden toch maar weer eens dronken op een barkruk gaan dansen, dat heeft ook zijn charme.

Previous Post Next Post

Leave a Reply

Misschien vind je dit ook leuk