Mijn allerslechtste gewoonte

Posted in Lifestyle, Persoonlijk

Tien jaar geleden deed ik iets héél erg stoms. Ik stond op de camping in Zuid-Limburg, was zestien jaar en net als iedere andere zestien jarige wilde ik graag ontzettend stoer zijn. Een vriendin van mij die ook op de camping stond rookte destijds en dus besloot ik er ook maar mee te beginnen. Het zag er machtig mooi uit, zo’n sigaret in je hand. Ik kreeg door dat staafje een aanzien dat ik daarvoor nooit had gehad. Het straalde zelfverzekerdheid en het gaf me de I-don’t-give-a-fuck houding waar ik als puber zo naar verlangde. Domste keuze ooit weet ik nu.

Eerst was het allemaal hartstikke prima. Ik rookte nu en dan, vertelde het gelijk  aan mijn ouders en aangezien die beide paften als een oude schoorsteen konden ze niet veel meer zeggen dan ‘Tja, teleurgesteld zus en jammer zo’, dus ik zat er niet zo mee, met dat roken. Ik had nog steeds mijn stoere imago en eigenlijk begon ik het ook best fijn te vinden, zo’n ontspan momentje. Op een gegeven moment begon ik wel te merken dat ik meer zin begon te krijgen in een sigaret als ik me eens verveelde. Maar hey, geen enkel probleem. Een pakje kostte €3,80,- in 2006 en het feit dat ik daar destijds langer dan een uur voor moest werken in een kledingmagazijn op zaterdag leek me weinig te doen.

In de jaren die volgden kwamen er steeds meer momentjes bij dat ik trek had in een sigaret. Na het eten, bij een borrel, bij de koffie aan het ontbijt, in de pauze’s op school, als ik ’s nachts niet kon slapen.. Ik was door de jaren heen verslaafd geworden en pas toen ik ermee wilde stoppen merkte ik dat. Zonder sigaret werd ik chagrijnig, kon ik me niet goed concentreren, miste ik de gezelligheid en kwam ik kilo’s aan omdat ik alle trek in een sigaret weg at. Elke keer als ik stopte, begon ik nog geen drie dagen later weer. Dit tot grote ergernis van mijn vriend. Die al sinds mijn achttiende keihard in mijn oor tettert dat ik moet stoppen bij elke gelegenheid die hij daarvoor krijgt. En terecht natuurlijk.

De laatste tijd is er toch iets veranderd. Ik merk dat de mening over roken, zowel onder jongeren als volwassenen behoorlijk is veranderd. Het is tegenwoordig ‘not done’ als je rookt, en ik merk dat ik me ervoor schaam. Vorig jaar toen ik op reis was naar Canada voelde ik me letterlijk trailer trash als ik een sigaret opstak. Roken is daar voor ongeschoolden en hillbillies, en die trend lijkt zich voort te zetten in Nederland. Ook merk ik dat het wel degelijk iets met mij doet. Hoe graag ik vroeger een stoere en een I-dont-give-a-fuck houding wilde uitstralen, wil ik nu een gezonde en I-do-give-a-fuck houding uitstralen. Niet roken is professioneler, netter, slimmer, schoner en bovenal duizend maal gezonder.

Maar goed, ik stopte al eerder. En het lukte niet. Misschien denken jullie nu: jezus Maaike, zeik niet zo. Als je wilt stoppen, dan stop je toch gewoon? Als je nog nooit gerookt hebt, snap ik dat je zo denkt. Ik ben echter, hoe erg ik het ook vind, hartstikke verslaafd. Maar ik wil niet meer. Ik wil geen nicotinemonsters meer in mij die schreeuwen om een sigaret, ik wil niet meer stinken naar sigarettenrook als ik mijn lief een kus geef, ik wil  niet meer de conditie van een halfdood geslagen koe met bronchitis en uiteindelijk sterven aan longkanker. Bovenal wil ik wél de beste en gezondste versie van mezelf zijn.

Next stop: quiting smoking. Forever. Op 2 januari 2017, wil ik voor eeuwig stoppen met roken. Wie o wie, heeft de gouden tip?

Previous Post Next Post

Leave a Reply

Misschien vind je dit ook leuk