Ik ben een beetje bang

Ik stap in de bus om van mijn werk naar mijn huis te rijden. Het is een lange dag geweest. Ik groet een chauffeur die kijkt alsof er zojuist in zijn familie drie moorden zijn gepleegd. Met een grom waarin ik geen enkel ‘Goedenavond’ kan herkennen word ik welkom geheten. Als ik netjes met mijn OV-chip kaart de rit heb betaald, zoek ik een plekje in de bus. Ik reis niet alleen. Langzaam vult de bus zich met mensen die ook graag naar de volgende plek van bestemming worden gebracht. Rustig pak ik mijn boek uit mijn tas, ik heb namelijk nog een uur de tijd om te lezen.

Nog geen vijf minuten later stappen er twee jongens in de bus. Ze ploffen neer op een plek vlakbij mij en nog geen twee minuten later wordt hun ook al luidkeelse gesprek vervangen door één van de twee telefoons van de jongens waarop een nog veel harder Youtube filmpje wordt afgespeeld. Even denk ik dat ze een fout hebben gemaakt en gauw schuldig om zich heen zullen kijken, zich bewust van het feit dat die telefoon veel te hard staat. Niks is minder waar. Het tafereel duurt voort en tien minuten later vind ik mezelf verwonderd in de bus. Er schieten nogal wat vragen door mijn hoofd heen. Bijvoorbeeld wat voor data bundel deze audioterrorist heeft (wie kan er in godsnaam nu nog ongelimiteerd Youtube filmpjes afspelen?), waarom de bus chauffeur niet naar de jongens toe loopt om ze toe te spreken en of deze beste mannen zich niet diep en innig schamen. Het belangrijkste en laatste wat er door mij heen schoot was het feit dat ik heel graag iets wilde zeggen van het feit dat ik slachtoffer was van hun audioterrorisme, maar ik niet durfde. Ik was verdomme bang voor die twee snotneuzen van misschien nog geen achttien jaar.

Hoe erg ik mezelf op dat moment ook wilde overtuigen van het feit dat ik ze best aardig kon vragen of het alsjeblieft wat zachter mag, alles in mijn lichaam schreeuwde nee. Ik was bang dat ik het slachtoffer van iets veel ergers ging worden dan audioterrorisme, namelijk verbaal of lichamelijk geweld.

Ik wil nu echt niet de moraalridder uit gaan hangen. Ook ik ben soms onverdraagzaam en een lastig mens. Dat zijn we allemaal wel eens. Maar ik weet wel dat ik tien jaar geleden iedereen groette op straat en dat 90% van die mensen ook iets terug zei. In de bus was er geen sprake van keiharde muziek en over het algemeen voelde ik me verbonden met de rest van de mensheid. Als ik dat nu mensen zomaar zou gaan groeten, denk ik dat ik bij de derde keer groeten ruzie of problemen heb. Als ik hoi tegen iemand zeg op straat kijkt diegene mij hoogstwaarschijnlijk aan alsof ik een paarse tutu aan heb en een olifant aan een touwtje meesleep.

Ik vind het belachelijk, dat ik bang ben geworden voor andere mensen. Mensen die ook op deze aarde rondlopen en fysiek niks van mij verschillen. We hebben toch uiteindelijk allemaal hetzelfde doel op deze aardkloot? Onze tijd hier zo leuk en plezierig mogelijk te laten verlopen. Jammer genoeg is angst een emotie die moeilijk is weg te drukken. Ik wou dat we met z’n allen wat liever voor elkaar waren, worden al onze levens vast een stukje plezieriger en leuker. En misschien word ik dan ook wel een stukje minder bang voor de wereld. Wie weet..

 

Previous Post Next Post

Leave a Reply

Misschien vind je dit ook leuk