Het donor dilemma

Posted in Lifestyle, Random

De laatste tijd is het thema donor zijn en worden behoorlijk in opspraak. Dit komt voornamelijk door het wetsvoorstel dat werd gedaan door D66 waarin werd gepleit voor een nieuw donorregistratiesysteem. Het donorregistratiesysteem zou moeten zorgen voor een nieuwe instroom van donoren, omdat er op dit moment nog steeds teveel mensen lang moeten wachten op een nieuw orgaan. Alle opschudding rond het nieuwe systeem zorgde er bij mij in ieder geval voor dat ik nadacht over de vraag: word ik donor of niet?

Toegegeven: ik vind het een ontzettend vreemd idee dat er iéts van mij doorleeft in iemand anders wanneer ik er niet meer ben. Het heeft jarenlang gediend in mijn lichaam om ervoor te zorgen dat ik op een gezonde manier heb kunnen leven, en ik heb het al die jaren nodig gehad om te overleven. Daarentegen, ik heb niet een enorm warme band met mijn binnenste. Ik zie ze niet, en mijn organen zijn voor mij niet tastbaar. Het werkt daarbinnen als een soort fabriekje waarvan ik de directeur ben die nooit gedag komt zeggen tegen het klootjesvolk. Als ik mijn machines af kan staan wanneer ik met pensioen ga en daar een ander dolgelukkig mee kan maken om een faillissement te voorkomen: waarom zou ik dat dan niet doen?

Er is eigenlijk maar één antwoord dat ik kan bedenken op bovenstaande vraag. Misschien vinden mijn nabestaanden het geen plezierig idee dat dat stukje van mij na mijn (hersen)dood uit mij wordt gesneden en ik niet meer ‘compleet’ ben. Ergens kan ik me dat namelijk heel goed voorstellen, ik weet niet of ik het prettig zou vinden als er een dokter in mijn naasten gaat snijden wanneer ze zelf niet meer weten dat ze binnenkort de aarde zullen gaan verlaten. Het zal toch wel degelijk vreemd voelen wanneer je weet dat het hart van jouw geliefde voortleeft in een ander persoon.

Ik besloot niet veel langer te wachten en in ieder geval alvast het registratieformulier te openen. Dat kan tegenwoordig gewoon allemaal via internet uiteraard. Voor mij een enorm vreemde gewaarwording: ik ga zo meteen iets over mijn postume lichaam besluiten met één simpele klik van mijn muis. Die muis zweefde trouwens al vrij snel boven de ‘Ja’ knop. Ik vind de ‘nadelen’ die voornamelijk bestaan uit ethische overwegingen namelijk simpelweg niet opwegen tegen het grote voordeel dat ik misschien wel iemands leven mag redden. En dat lijkt me een prachtige laatste daad op deze aarde.  Ik kan daarom vol trots zeggen vanaf heden: Ja, ik ben donor. En daar had ik geen nieuw donorregistratiesysteem voor nodig.

Previous Post Next Post

Leave a Reply

Misschien vind je dit ook leuk