Helemaal het einde, de oorlog

Posted in Persoonlijk, Random by

Toen de laatste aflevering van Temptation Island was afgelopen moest ik op zoek naar een nieuwe quilty pleasure. Dat bleek niet moeilijk. Ik vond hem snel in het RTL 4 ‘Helemaal het einde’ dat sinds het begin van 2017 uitgezonden wordt. Het concept is vrij simpel: we volgen drie gezinnen die huis en haard in Nederland achter hebben gelaten en een nieuw bestaan opbouwen op La Sirena in Chili. La Sirena is een afgelegen stuk land vlakbij het surfersdorp Pichilemu, waar de gezinnen baas worden van 100m2 hectare. Ook krijgen ze 75000 euries van RTL4 (Lees: Sjon de Mol) om ze te helpen hun nieuwe bestaan op te bouwen. Klinkt gezellig toch? Is het ook! Op de Facebook pagina van het programma, beheert door medewerkers van RTL, is het echter iets minder gezellig: er is een ware ‘Helemaal het einde’ oorlog uitgebroken.

Read more…

17 juli 2017
/

Het verhaal van Iris, deel 2

Iedereen zegt het wel eens: ‘Geen idee, ik voel me gewoon een beetje depri.’ Toch zit er nog een levensgrote kloof tussen ‘ik voel me rot’ en ‘ik ben depressief’. Iris deelt vandaag haar verhaal met ons, over hoe het écht voelt om depressief te zijn. Ze doet dit omdat ze hoopt dat de taboe rondom het hebben van een depressie, en het zoeken van hulp en stuk minder zal worden in de toekomst. Vandaag lees je deel 2 van het verhaal van Iris. Heb je deel 1 gemist? Je kan hem hier teruglezen. 

Read more…

24 februari 2017
/

Het verhaal van Iris

Posted in Geen categorie by

Iedereen zegt het wel eens: ‘Geen idee, ik voel me gewoon een beetje depri.’ Toch zit er nog een levensgrote kloof tussen ‘ik voel me rot’ en ‘ik ben depressief’. Iris deelt vandaag haar verhaal met ons, over hoe het écht voelt om depressief te zijn. Ze doet dit omdat ze hoopt dat de taboe rondom het hebben van een depressie, en het zoeken van hulp en stuk minder zal worden in de toekomst.

Het begon allemaal in de voorjaarsvakantie, een aantal jaar geleden. Mijn vriendin en ik waren thuis en onze beste vriendin was blijven slapen de avond ervoor. We waren flink op stap geweest en hadden een leuke avond gehad in de stad. De documentaire ‘Never say Never’, over het leven van Justin Bieber was net uitgekomen en hoewel Justin Bieber niet helemaal mijn ding is, besloten we hem te gaan kijken. Ik vond de documentaire erg overweldigend. De film geeft weer hoe stressvol zijn leven is als bekend persoon, en hoe heftig dit leven kan zijn.  Hoewel ik geen Justin Bieber of Beyonce ben, dacht ik aan mijn eigen situatie op dat moment, en hoe stressvol mijn eigen leven was. Ik was net begonnen aan de opleiding verpleegkunde, een versnelde opleiding, en liep tegelijkertijd een heftige stage waarvoor ik elke dag meer dan twee uur moest reizen.

Toen de film halverwege was kreeg ik de neiging alle deuren en ramen open te zetten omdat ik het vreselijk warm kreeg. In het begin dacht ik dat het aan de biertjes van de avond ervoor lag, en op een gegeven moment besloot een tijdje op het balkon te gaan staan om zoveel mogelijk frisse lucht binnen te krijgen. Hoewel ik in de open lucht stond klopte mijn hart vreselijk snel. Mijn ledematen begonnen te tintelen en het voelde alsof al mijn bloed tegelijkertijd uit mijn lichaam werd gezogen. Alle alarmbellen gingen bij mij af, als verpleegkundige wist ik: dit is niet goed. Terwijl ik een zakje pakte om te ademen heb ik mijn vriendin gevraagd de ambulance te bellen. Ik ben op mijn bed gaan liggen en dit was alles behalve rustgevend, het voelde alsof ik door mijn matras heen zakte. Keer op keer viel ik naar beneden.

Het ambulancepersoneel stelde al vrij snel de diagnose hyperventilatie, en toen ze me vroegen of ik het druk had gehad, antwoordde ik dat dit echt wel meeviel. Ook suggereerden ze dat de oorzaak van deze aanval misschien wel psychisch was. Hoewel ze ontzettend aardig waren, en goed wisten hoe ze me op mijn gemak konden stellen in de wirwar van gevoelens dit ik had, dacht ik dat ze gek waren. Ik was zojuist bijna dood gegaan, en had een hartslag van 220 slagen per minuut, hoe kon dat in godsnaam tussen je oren zitten?

In de weken na de aanval voelde ik me lamlendig en was ik vreselijk somber en verdrietig. Ik lag hele dag in bed, en vermaakte mijzelf met dvd’s, terwijl ik eigenlijk niet eens aandacht had voor wat er op het tv-scherm gebeurde. Mijn hele lichaam deed pijn, ik was misselijk en duizelig. Door alle klachten die ik had durfde ik ook absoluut niet naar buiten. Iedere keer wanneer ik eindelijk de moed had verzameld naar een supermarkt te gaan, durfde ik uiteindelijk niet naar binnen. Mijn hart leek zichzelf uit mijn lichaam te willen slaan, en ik kon mijn eten bijna niet binnen houden als ik de ingang eenmaal had bereikt. Toen mijn ouders, die erg belangrijk voor mij zijn, op visite kwamen kon ik hun aanwezigheid niet verdragen. Ik werd gek van het geluid van mijn moeders hakken op het laminaat van ons huis. Niet lang hierna besloot ik naar de dokter te gaan, hoe kon het toch, dat mijn lichaam me in de steek liet? Ik werd niet meer ongesteld inmiddels en mijn buik en rug deden vreselijk veel pijn, iedere dag.

Na een aantal bezoeken aan de huisartsenpraktijk stelde mijn dokter me een bezoek aan PsyQ* voor. Hier voelde ik niks voor. Ik was ervan overtuigd dat mijn klachten lichamelijk waren. Mijn keel werd immers letterlijk dichtgeknepen. Volgens mijn dokter kwam dit door angst en spanning. Ik besloot het een kans te geven, en bezocht in april 2013 voor het eerst PsyQ. Ik had toen nog geen idee, wat dit voor mij zou gaan betekenen..

Volgende week lees je de rest van Iris haar indrukwekkende verhaal.

*PsyQ is een organisatie die psychische stoornissen behandeld.

10 februari 2017
/

Waarom lukt mijn leven niet?

Over drie maanden, op 17 februari is het 26 jaar geleden dat ik ter wereld kwam. Waar ik eerder altijd uit keek naar mijn verjaardag met slingers, kadootjes, familie en vrienden merk ik nu dat ik liever een rem op mijn leven zou zetten. Niet alleen omdat ouder worden gewoon minder leuk is wanneer je groter wordt, nee, omdat ik het gevoel heb dat ik zo verdomd weinig heb bereikt in mijn leven. Ik vraag mezelf steeds meer af de laatste tijd: waarom lukt mijn leven niet?

Read more…

29 november 2016
/

Mijn klapperende eierstokken

Klapperende eierstokken: de meeste vrouwen rond mijn leeftijd krijgen er ooit wel mee te maken. Mijn kinderwens is altijd aanwezig geweest, tot op heden had ik er alleen nog niet zo’n behoefte aan, dat moeder worden. De wereld van de hydrofiele luiers, sprongetjes en alle lugubere bevallingsverhalen leken mijlenver van mij vandaan. Ik merk dat dat de laatste tijd langzaam aan begint te veranderen.

Read more…

25 november 2016
/